Single in tijden van Social distance

Ik herinner mij nog goed dat ik me zo alleen kon voelen aan de paas-tafel, als enige single tussen de rest. Hoe gezellig het ook kon zijn, op de momenten dat we als gezin iets vierden kwam dat single zijn extra hard aan. ‘Daar zit je wéér alleen’, zei een stemmetje dan in mijn hoofd. ‘Nog steeds niet gelukt om iemand te vinden’, knaagde het verder. ‘Er is vast iets mis met mij’, ging het intern maar door terwijl ik het zoveelste croissantje doorgaf.

Nu we in een 'intelligente lockdown’ zitten sta ik stil bij wat deze crisistijd voor singles betekent. Ik ben het lang geweest – single – en niet altijd de ‘happy’ versie ervan. Ik ken de eenzame momenten tussen de verliefde stelletjes en de gelukkige gezinnetjes als geen ander. Ik prijs me rijk dat ik deze ‘social distance tijd’ met mijn geliefde kan doorbrengen en terugdenkend aan mijn single-zijn, gaat mijn hart nu extra naar hen uit.

Op jezelf teruggeworpen

In onze ‘normale’ samenleving is de eenzaamheid voor singles vaak dubbel zo voelbaar op momenten dat er iets te vieren valt. Dat heeft misschien zijn hoogtepunt – beter gezegd dieptepunt – met Kerst, maar ik kan je verzekeren dat er vele momenten zijn dat de eenzaamheid voorbijkomt. Zoals alleen naar een feestje gaan, voor jezelf koken en alleen eten, wat doe ik dit jaar met vakantie en wie zal er dit keer wel of niet met me meegaan? Waar ga ik dan – alleen - naar toe?

En nu – in tijden van Corona - worden singles nog harder op zichzelf teruggeworpen dan ze al waren. Waren ze eerst voor hun sociale contacten afhankelijk van de sportschool, hun werk of de kroeg c.q. restaurant, zien ze nu vele dagen niemand. De koning sprak over het eenzaamheidsvirus. Zou hij daarbij ook de singles in gedachten gehad hebben?

Broodnodig contact

De singels die voor hun broodnodige knuffel afhankelijk zijn van lieve vrienden om hen heen, die hun dagelijkse contacten nu moeten ontberen, die online oneindige mogelijkheden hebben, maar die nu meer dan ooit beseffen dat contact vanachter een scherm niet volstaat.

Het is vaak de vanzelfsprekendheid over ‘het samen zijn’ van mensen die wel een partner of een gezin hebben, die misschien wel het hardste aankomt. De verborgen eenzaamheid die vaak niet gezien, laat staat benoemd wordt. Want ja, wie durft het hardop te zeggen? Wie heeft de moed om bij deze ongemakkelijke pijn te zijn?

Vergeten groep

Er zijn volop acties voor ouderen, en terecht, maar wie ziet de singles? Naast de ouderen hebben ook de ouders met kinderen het nu ‘zwaar’ en zijn er veel zorgen om kinderen die buiten de boot vallen, maar hoe kunnen we een groot deel van de bevolking, die ook hard door deze crisis geraakt wordt, vergeten te noemen?

We hebben het niet over een kleine groep. Uit CBS cijfers blijkt dat ruim een kwart van de Nederlanders tussen de 25 en 45 single is. Wat betekent onze nieuwe 1,5 meter samenleving voor hen?

Huidhonger

Even lekker knuffelen, écht contact in nabijheid, een arm om je heen voelen, intimiteit, je aangeraakt weten past niet meer in deze norm. Het ontberen van fysieke aanraking leidt tot huidhonger. De NPO maakte daar een ingrijpende documentaire Huidhonger over. Ieder mens heeft de basale behoefte om aangeraakt te worden. Door aanraking voelen we ons bevestigd in ons bestaan. Dat is een basisvoorwaarde voor geluk.

Wat mij zorgen baart is het taboe wat nog steeds rust op de eenzaamheid van de ‘happy single’; de single die alles tot zijn beschikking lijkt te hebben maar zich vaker eenzaam voelt dan hij/zij ons doet vermoeden, al helemaal in tijden van Corona. De angst er niet bij te horen, je buitengesloten voelen, depressief, wanhopig, verdrietig… het wordt allemaal versterkt in tijden van ‘social distance’.

Afstand overbruggen

En waar kun je terecht met deze gevoelens? Het is zo belangrijk dat ze gehoord worden en dat ze voelen dat ze niet de enige zijn, dat hun gevoelens gezien en erkend worden. Dat niets gek is. Dat ze erbij horen.

Deze crisis heeft impact op iedereen. Er zijn vele groepen mensen voor wie deze crisis veel onzichtbaar leed bezorgt. In deze blog wil ik met open armen en hart uitreiken naar de single die zich niet (meer) laat horen, die gestopt is met uitreiken en die alleen aan het volhouden is. Weet: Jij doet ertoe!

Ik hoop dat jij ook uitreikt door:

  • Iedere dag even naar buiten te gaan, een rondje te lopen in je wijk, park, de natuur op te zoeken, andere mensen tegen te komen.
  • Iemand in vertrouwen te nemen over hoe jij deze tijd als single ervaart en je echte gevoelens te delen.
  • Je aan te sluiten bij de besloten Facebookgroep Liefdesbang, waar je bij vele mensen herkenning zult vinden.

Op de hoogte blijven?

Graag houd ik je op de hoogte van alle activiteiten en ontwikkelingen. Ik ga vanzelfsprekend zorgvuldig om met je gegevens. Voor meer info: bekijk de Privacyverklaring.