Liefdesrelaties zijn bij uitstek de plek waar we geraakt worden. Niet alleen aan de oppervlakte, maar in onze diepste lagen. Iedereen die een relatie heeft of heeft gehad, weet dit. Als de roes van de verliefdheid is uitgewerkt blijkt je partner toch niet die prins of prinses te zijn maar ‘gewoon’ een mens, met alle menselijkheid die daarbij hoort.
In intieme relaties worden we geconfronteerd met thema’s als nabijheid, hechting, kwetsbaarheid, seksualiteit, veiligheid, grenzen en autonomie. Het zijn juist deze thema’s die raken aan onze vroege hechtingservaringen. Als je als kind onveilig gehecht bent, worden deze hechtingswonden in een liefdesrelatie opnieuw geactiveerd. En juist daarom raken partners ons vaak dieper dan wie ook.
Onbewust reageren we op onze partner zoals we ooit reageerden op onze eerste hechtingsfiguren: onze ouders. Niet omdat we dat willen, maar omdat deze manier van overleven ons vertrouwd is en daarmee veilig voor ons systeem.
Veel singles kijken reikhalzend uit naar het moment dat dé juiste partner verschijnt: Het leven is nu nog niet compleet, maar pas als die partner in hun leven komt. Alsof ze in de wachtkamer van de liefde zitten. Ze leven vanuit de illusie: Zodra die partner er is komt alles goed: Nooit meer eenzaam, geen gebrek aan liefde, aandacht of veiligheid.
Maar juist het single-zijn is een cruciale fase. Niet als tussenpauze, maar als bedding voor innerlijk werk. Want zodra die partner er is, begint het echte werk pas. Liefde heelt niet vanzelf; liefde legt alles bloot wat we nog niet kunnen liefhebben.
Begin september verscheen het boek Tot aan de rivier van Elisabeth Gilbert, bekend van Eat, Pray, Love. In dit nieuwe boek schrijft ze rauw en openhartig over haar verslaving aan liefde en seks. Ze verwoordt daarin iets wezenlijks:
“Mijn verslaving manifesteert zich als een oprechte, maar intens misplaatste overtuiging dat iemand buiten mijzelf mij vanbinnen zal genezen – en ervoor zal zorgen dat ik me veilig, gekoesterd en heel voel.”
Wat zij hier beschrijft, raakt de kern van wat ik de verborgen claim noem.
Wanneer onze primaire hechtingsbehoeften als kind onvoldoende zijn vervuld, blijft er iets openstaan. Een diep verlangen naar gezien worden, vastgehouden worden, bevestigd worden in ons bestaan. Als kind is het te pijnlijk, zelfs levensbedreigend, om toe te laten dat dit gemis er is. Dus ontstaat de illusie dat iemand of iets buiten ons dit alsnog kan herstellen.
Die illusie nemen we mee in onze volwassen relaties en zorgt in de onderstroom voor de verborgen claim.
We hebben het vaak niet door dat we onze onvervulde kind-behoeften op een partner projecteren. We hopen, soms tot wanhoop toe, dat hij of zij ons eindelijk zal geven wat we ooit gemist hebben. Daarmee plaatsen we onze partner onbewust op een plek die niet klopt: de plek van ouder.
Dit is de voedingsbodem voor verstrikking. En het begin van het einde van echte intimiteit.
De urgentie is groot. Het innerlijke kind in ons wil zo graag alsnog ontvangen. Daardoor ontstaat een ongelijkwaardige dynamiek: de één hoopt gered te worden, de ander voelt een druk die niet te dragen is. Verwarring sluipt binnen en de verbinding verliest haar vrijheid.
En uiteindelijk gebeurt wat zo bekend is: teleurstelling. Opnieuw. Zie je wel… het is er toch niet voor mij.
Niet omdat de partner faalt, maar omdat geen enkele partner kan herstellen wat ooit ontbrak. Wat een partner wél doet, is het wakker maken.
Een verborgen claim is verraderlijk omdat hij onzichtbaar is en vaak buiten ons bewustzijn ligt. We maken de ander verantwoordelijk voor iets wat buiten zijn of haar vermogen ligt. Dat put relaties uit, vaak zonder dat beide partijen begrijpen waarom.
Partners met hechtingswonden vinden elkaar opvallend vaak. De verstrikking is zelden eenrichtingsverkeer, er zit een wederzijds aandeel in. Ieder hoopt en draagt een onvervuld verlangen. Het verhaal van Elisabeth Gilbert is daarin pijnlijk en prachtig menselijk tegelijk.
Vaak zien we pas achteraf wat we hebben gedaan. Wanneer de relatie is vastgelopen of, nog erger, voorbij is. Maar het hoeft niet zover te komen. Je kunt je er nu al van bewust worden. De eerste stap naar verandering.
Of je nu in een relatie zit of single bent: het herkennen van je verborgen claim is een belangrijke sleutel. Niet om jezelf te veroordelen, maar om de verantwoordelijkheid over je eigen tekort en gemis terug te nemen. Dan hoeft liefde geen reddingsoperatie te zijn, maar een ontmoeting tussen twee volwassen mensen.
Wil jij ontdekken welke verborgen claim jij meedraagt? En leren hoe je deze kunt transformeren zonder jezelf of je relatie te verliezen? Schrijf je dan in voor het Webinar Verbinden vanuit vrijheid: de verborgen claim ontmaskerd. Het webinar zal plaatsvinden op 14 februari 2026. Dit webinar is voor iedereen die zijn of haar relatie schoon en kansrijk wil houden en voor iedere single die goed voorbereid wil zijn op een nieuwe liefde. Je bent van harte welkom! Geef je hier op.
Graag houd ik je op de hoogte van alle activiteiten en ontwikkelingen. Ik ga vanzelfsprekend zorgvuldig om met je gegevens. Voor meer info: bekijk de Privacyverklaring.
